Doktor nauk chemicznych, nauczyciel akademicki. Działacz opozycji demokratycznej w PRL, członek NSZZ „Solidarność”, poseł na Sejm RP (1997–2001). Współzałożyciel Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta we Wrocławiu.

Urodził się w 1945 r. w Gądkowie Wielkim. Po ukończeniu I Liceum Ogólnokształcącego w Legnicy rozpoczął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1980 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych. Równolegle prowadził działalność dydaktyczną jako nauczyciel akademicki.

W 1968 r. został aresztowany i skazany na osiem miesięcy pozbawienia wolności za udział w wydarzeniach Marca ’68. Od 1980 r. angażował się w działalność NSZZ „Solidarność”. W okresie stanu wojennego był trzykrotnie internowany w ośrodkach odosobnienia w Nysie i Strzelinie oraz wielokrotnie zatrzymywany w trybie administracyjnym.

W 1980 r. był przewodniczącym Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” na Politechnice Wrocławskiej, a w latach 1980-1981, 1988-1990 i 2014-2022 przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” na uczelni.

Uczestniczył w niezależnym ruchu wydawniczym, publikując w latach 1984-1989 artykuły w piśmie bezdebitowym „Z Dnia na Dzień”. Od 1984 do 1989 r. członek Regionalnego Komitetu Strajkowego Region Dolny Śląsk (przewodniczący od 1988 do 1989 r.).

W latach 1990-1998 przewodniczący Zarządu Regionu (ZR) Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność”, aktualnie od trzech kadencji jest członkiem Prezydium ZR Dolny Śląsk.

Jeden z dwóch delegatów uczestniczących we wszystkich Krajowych Zjazdach Delegatów Związku. Od 1990 r. jest członkiem Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W latach 1991-2015 reprezentował NSZZ „Solidarność” w Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie, w tym w latach 1991-2008 jako członek Rady Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy.

W latach 1997-2001 był posłem na Sejm RP, angażując się w prace związane z problematyką społeczną, pracowniczą i ustrojową, m.in. jako przewodniczący Komisji Skarbu Państwa, Uwłaszczenia i Prywatyzacji. Inicjator referendum uwłaszczeniowego z 1996 r. oraz zawieszenia krzyża w sali sejmowej.

Za swoją działalność opozycyjną, społeczną i publiczną odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Wolności i Solidarności (2020), Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2020) i Złotą Odznaką Honorową Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego (2020), a także Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2025).

Generał brygady, doktor habilitowany nauk medycznych, profesor Politechniki Wrocławskiej, lekarz, specjalista w dziedzinie reumatologii, chorób wewnętrznych, medycyny pracy oraz organizacji ochrony zdrowia wojska.

Od 2015 r. komendant 4. Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką we Wrocławiu – jednej z najważniejszych wojskowych placówek medycznych na Dolnym Śląsku.

Wcześniej pełnił obowiązki ordynatora Klinicznego Oddziału Chorób Wewnętrznych tej placówki. Jako szef szpitala nadzoruje strategiczne kierunki rozwoju placówki, w tym realizację kluczowych inwestycji infrastrukturalnych.

Jedną z najważniejszych było uruchomienie Zintegrowanego Bloku Operacyjnego –wielofunkcyjnej przestrzeni podnoszącej możliwości diagnostyczno‑terapeutyczne placówki oraz zwiększającej bezpieczeństwo pacjentów, m.in. wprowadzając nowe technologie, jak robot chirurgiczny DaVinci. Dzięki temu szpital, jako jedyny w Polsce, posiada podpisane przez Ministra Zdrowia wszystkie certyfikaty akredytacyjne w zakresie lecznictwa szpitalnego, ambulatoryjnego oraz patomorfologii.

W ramach Zintegrowanego Systemu Zarządzania uzyskał też certyfikację w zakresie zarządzania jakością, bezpieczeństwa informacji i ciągłości działania.

W 1995 r. ukończył Wydział Lekarski Wojskowej Akademii Medycznej. W następnych latach zdobywał kolejne specjalizacje: z organizacji ochrony zdrowia wojska, chorób wewnętrznych, reumatologii oraz medycyny pracy.

W 2015 r. ukończył na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu studia podyplomowe z zakresu zarządzania i finansów w ochronie zdrowia, a w 2017 r. studia MBA na tej samej uczelni. Ugruntowało to jego profesjonalne przygotowanie do kierowania złożonymi strukturami ochrony zdrowia, w tym jednostkami wojskowej służby zdrowia.

W 2018 r. na Uniwersytecie Medycznym im. Piastów Śląskich we Wrocławiu obronił rozprawę doktorską dotyczącą gospodarki żelazowej u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. W 2023 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych na podstawie cyklu publikacji naukowych poświęconych jakości życia pacjentów z tą samą chorobą.

W listopadzie 2024 r., po ukończeniu podyplomowych studiów polityki obronnej na Akademii Sztuki Wojennej, został awansowany na generała brygady.

Jest autorem i współautorem publikacji z zakresu reumatologii oraz organizacji ochrony zdrowia, a także uczestnikiem projektów realizowanych we współpracy z ośrodkami akademickimi oraz instytucjami wojskowej służby zdrowia.

Działaczka społeczna, wieloletnia pracowniczka Politechniki Wrocławskiej, od lat 80. XX wieku związana z NSZZ „Solidarność”, zaangażowana w działalność środowisk akademickich i opozycyjnych we Wrocławiu. Współzałożycielka Wrocławskiej Międzyuczelnianej Fundacji „Pro Homine” na rzecz Emerytów i Osób Niepełnosprawnych.

Urodziła się w 1932 r. na terenie ówczesnego województwa kieleckiego. Po II wojnie światowej związała swoje życie z Wrocławiem. Z wykształcenia chemik, przez wiele lat pracowała w Instytucie Chemii i Technologii Nafty i Węgla na Politechnice Wrocławskiej, biorąc udział w pracach badawczych oraz przyczyniając się do rozwoju zaplecza naukowego uczelni.

W 1980 r. włączyła się w działalność NSZZ „Solidarność”, współtworząc struktury związkowe na Politechnice Wrocławskiej. Pozostawała aktywna w środowisku związkowym w okresie tzw. karnawału „Solidarności”, uczestnicząc w inicjatywach podejmowanych przez środowisko akademickie.

W czasie stanu wojennego angażowała się w pomoc osobom represjonowanym oraz ich rodzinom, a także w wydawanie i kolportaż podziemnych wydawnictw opozycyjnych.

Od połowy lat 80. XX wieku była związana z Duszpasterstwem Ludzi Pracy przy parafii pw. św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu, biorąc udział w spotkaniach i inicjatywach o charakterze społecznym.

Po przejściu na emeryturę podjęła działalność na rzecz akademickich środowisk seniorów. Wraz z Danutą Beliną i Anną Szczepanik w 1994 r. zainicjowała utworzenie Wrocławskiej Międzyuczelnianej Fundacji „Pro Homine” na rzecz Emerytów i Osób Niepełnosprawnych, uczestnicząc w jej organizowaniu oraz działając na rzecz rozwoju Ośrodka Seniora Wyższych Uczelni Wrocławia przy ul. Olszewskiego.

W ramach Fundacji pełni funkcje organizacyjne, wspierając jej codzienną działalność i inicjatywy kierowane do osób starszych i z niepełnosprawnościami.

Za działalność społeczną została uhonorowana m.in. Medalem „Merito de Wratislavia – Zasłużony dla Wrocławia”, przyznanym w 2018 r. i wręczonym podczas obchodów Święta Politechniki Wrocławskiej.