Prof. dr hab. inż. Maciej Chorowski jest absolwentem Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Wrocławskiej.

Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 2009 r. W latach 1996-1998 pracował w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych CERN w Genewie, uczestnicząc w projektowaniu systemu kriogenicznego Wielkiego Zderzacza Hadronów LHC.

W okresie 2005-2012 był dziekanem Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Wrocławskiej, gdzie zainicjował kształcenie kadr dla energetyki jądrowej.

Był jednym z inicjatorów powstania Wrocławskiego Parku Technologicznego SA. W latach 2002-2012 był prezesem WPT, który stał się w tym okresie jednym z najlepszych centrów rozwoju firm technologicznych w Polsce.

W latach 2016-2019 był dyrektorem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, gdzie wprowadził oparte na doświadczeniach amerykańskiej agencji DARPA nowe metody finansowania prac badawczo-rozwojowych.

W okresie 2020-2022 pełnił funkcję prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska, dążąc do nadania funduszowi charakteru organizacji ukierunkowanej m.in. na transformację energetyki, kluczową dla realizacji polskich celów środowiskowych.

W latach 2015-2025 był członkiem Narodowej Rady Rozwoju przy Prezydencie RP.

Prof. Maciej Chorowski jest honorowym członkiem Międzynarodowego Instytutu Chłodnictwa w Paryżu oraz członkiem International Cryogenic Engineering Committee ICEC w Zurychu. 

Inicjator zaangażowania Politechniki Wrocławskiej oraz przemysłu polskiego do budowy dużych urządzeń badawczych jak np. Wielki Zderzacz Hadronów LHC w CERN, reaktor termonuklearny ITER w Cadarache, kompleks akceleratorów FAIR w Darmstadt, laser na swobodnych elektronach XFEL w Hamburgu, źródło spalacyjne ESS w Lund oraz innych infrastruktur badawczych zaliczanych do tzw. „Big Science”.

Prof. dr hab. inż. Tomasz Downarowicz jest matematykiem specjalizującym się w teorii układów dynamicznych, w szczególności w dynamice topologicznej, teorii ergodycznej, teorii entropii oraz działaniach grup ze średnią. Po ukończeniu V LO we Wrocławiu rozpoczął studia na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki na Politechnice Wrocławskiej, z którą związał całą swoją karierę i gdzie pracuje obecnie na Wydziale Matematyki jako profesor, od trzech lat posiadając honorowy tytuł Profesor Magnus.

Studia matematyczne ukończył w 1979 r., stopień doktora uzyskał w 1983 r., doktora habilitowanego w 1996 r. oraz tytuł profesora w 2005 r. W latach 1989-1991 oraz 2001-2003 pracował na różnych uniwersytetach w USA, a w latach 2013-2015 w Instytucie Matematycznym PAN.

Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 100 prac opublikowanych, z czego znakomita większość w topowych czasopismach matematycznych, w tym Inventiones Mathematicae, Crele, czy Memoirs of AMS. Ponadto jest on autorem monografii „Entropy in Dynamical Systems” wydanej w 2011 roku przez Cambridge University Press. Jego prace były cytowane ponad 1200 razy według bazy DONA Politechniki Wrocławskiej oraz ponad 2600 razy według ResearchGate; jego indeks Hirscha wynosi 19 (wg bazy Scopus). W latach 2022-2023 został zaliczony do grona 2% najczęściej cytowanych naukowców na świecie według klasyfikacji Uniwersytetu Stanforda. Lista jego wystąpień konferencyjnych zawiera ponad 100 pozycji, w tym liczne wykłady plenarne i na zaproszenie oraz cykle (minikursy).

Do jego najważniejszych osiągnięć naukowych należy zaliczyć udowodnienie „ergodycznego prawa serii” (jest ono opisane m. in. w Scholarpedii pod hasłem Law of series) oraz stworzenie teorii rozszerzeń symbolicznych dla układów topologicznych. Wersja dotycząca klasycznych działań grupy liczb całkowitych powstała w latach 2001–2005 we współpracy z Mikem Boylem (University of Maryland, USA), Sheldonem Newhousem (Michigan State University, USA) oraz Alejandro Maassem (University of Chile, Santiago, Chile) i została zawarta w trzech artykułach w Inventiones Mathematicae. Jej szczegółowy opis znajduje się również we wspomnianej monografii. Wersja dotycząca działań grup ze średnią została opracowana w latach 2017–2020 we współpracy z Guohua Zhangiem (Fudan University, Chiny) i została opublikowana w 2023 r. w Memoirs of the AMS.

Od przyznania mu po raz pierwszy tytułu Profesor Magnus, a więc w latach 2023-2026, przybyły cztery kolejne (opublikowane lub przyjęte) artykuły naukowe, a kilka następnych jest w recenzji lub w przygotowaniu. W tym czasie wygłosił 12 referatów konferencyjnych, z czego 9 plenarnych lub na zaproszenie. Obecnie kieruje projektem badawczym NCN Opus (2023-2026), a wcześniej realizował m.in. granty Maestro (2013-2018) oraz Harmonia (2019-2023).

Prof. Tomasz Downarowicz odbył liczne pobyty naukowe w zagranicznych ośrodkach akademickich, w tym wspomniane już wielomiesięczne kontrakty w Stanach Zjednoczonych (Ohio State University, University of North Texas, University of Maryland, Michigan State University), a także krótsze kontrakty we Francji, Niemczech, Chile i Chinach. W ostatnich latach prowadził badania m.in. w Institute for Advanced Study w Princeton (2023) oraz na Fudan University w Szanghaju (2023, 2024).

Regularnie recenzuje artykuły dla czołowych czasopism matematycznych, takich jak Advances in Mathematics, Ergodic Theory and Dynamical Systems czy Proceedings of the American Mathematical Society.

Jego dorobek dydaktyczny i w zakresie kształcenia kadry jest znaczący. Prowadził zajęcia na wszystkich poziomach kształcenia (nie tylko uniwersyteckiego - przez kryzysowe lata dorabiał też jako nauczyciel matematyki w prywatnym liceum). Opracowywał programy kursów, w tym specjalistyczne „Układy dynamiczne” dla studiów II stopnia oraz „Teoria ergodyczna” dla doktorantów. Od czasu uzyskania habilitacji wypromował czworo magistrów i siedmioro doktorów. Pełnił funkcję recenzenta w licznych postępowaniach doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich (w ostatnich trzech latach, czyli od czasu uzyskania tytułu honorowego, był  recenzentem w dwóch postępowaniach profesorskich).

Prof. Downarowicz pełni istotne funkcje w życiu naukowym środowiska matematycznego na poziomie krajowym i międzynarodowym. Od 2019 r. jest wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Matematycznego, gdzie odpowiada m.in. za organizację najważniejszych konkursów i nagród matematycznych, w tym Nagrody im. Stefana Banacha, Nagrody im. Hugona Steinhausa oraz International Banach Prize. Ta ostatnia jest finansowana przez powołane z jego inicjatywy konsorcjum międzyuczelniane zrzeszające wydziały matematyczne największych uczelni krajowych.

Od 2023 r. pełni funkcję dyrektora Centrum im. Rylla-Nardzewskiego na Politechnice Wrocławskiej. W ramach tej działalności zainicjował i współorganizował cykl wydarzeń „Ryll-Nardzewski Day” (2023-2025) oraz międzynarodowe konkursy o pokaźne nagrody naukowe, w tym Ryll-Nardzewski Prize sponsorowaną przez prezydenta Wrocławia i Early Career Ryll-Nardzewski Prize sponsorowaną przez firmę Amotho.

Za swoją działalność naukową otrzymał liczne nagrody, w tym Nagrodę Główną Polskiego Towarzystwa Matematycznego im. Stefana Banacha (2010), dwukrotnie indywidualną nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2005 i 2012) oraz wielokrotne nagrody Rektora Politechniki Wrocławskiej, w tym prestiżową nagrodę im. Hugona Steinhausa w 2018 roku, a ostatnią (za całokształt działalności) w roku 2025.

Jego dorobek naukowy, działalność dydaktyczna oraz zaangażowanie organizacyjne czynią go jednym z dobrze rozpoznawalnych na świecie przedstawicieli polskiej matematyki, a w szczególności polskiej szkoły teorii układów dynamicznych.

Prof. Halina Podbielska należy do grona wybitnych przedstawicieli polskiej inżynierii biomedycznej. Od początku swojej kariery zawodowej związana jest z Politechniką Wrocławską, gdzie z powodzeniem łączy działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną, przyczyniając się do rozwoju uczelni oraz budowy nowoczesnego modelu kształcenia na styku nauk technicznych i medycznych.

Jest absolwentką Wydziału Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej, który ukończyła z wyróżnieniem oraz Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu (dziś Uniwersytet Medyczny). Stopień doktora nauk fizycznych uzyskała z wyróżnieniem, następnie stopień doktora habilitowanego, a w 2002 r. otrzymała tytuł profesora nauk technicznych.

Swoje kompetencje poszerzała również podczas studiów podyplomowych prowadzonych przez nasz Wydział Informatyki i Zarządzania wraz Central Connecticut State University oraz licznych staży i pobytów naukowych w renomowanych ośrodkach zagranicznych.

Kariera naukowa prof. Haliny Podbielskiej ma wyraźnie międzynarodowy charakter. Była stypendystką Fundacji Alexandra von Humboldta, prowadziła badania na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem, Uniwersytecie w Münster, Instytucie Weizmanna w Izraelu oraz jako profesor wizytujący na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie i w Charité – Universitätsmedizin Berlin.

Ma na swoim koncie współpracę z wieloma czołowymi ośrodkami badawczymi Europy i świata.

Prof. Halina Podbielska odegrała kluczową rolę w rozwoju inżynierii biomedycznej w Polsce. Była jedną z osób, które doprowadziły do reaktywacji tego kierunku studiów oraz jego dynamicznego rozwoju na Politechnice Wrocławskiej.

Współtworzyła Instytut Inżynierii Biomedycznej i Pomiarowej, przez wiele lat pełniła funkcję jego dyrektorki, a następnie kierowniczki Katedry Inżynierii Biomedycznej.

Aktywnie działała w zespołach przygotowujących akredytacje i ewaluacje, które zakończyły się uzyskaniem najwyższych ocen jakości kształcenia, w tym prestiżowego Certyfikatu Doskonałości Kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Jej działalność dydaktyczna jest przykładem nowoczesnego, interdyscyplinarnego podejścia do edukacji. Opracowała liczne autorskie kursy i wykłady, prowadzone zarówno w języku polskim, jak i angielskim.

Była współinicjatorką anglojęzycznej specjalności Medical Informatics, która rozwinęła się w samodzielny kierunek studiów. Szczególną wagę przywiązuje do łączenia edukacji akademickiej z praktyką.

Wpływ prof. Podbielskiej widoczny jest również w kształceniu młodej kadry naukowej. Wypromowała ponad 140 absolwentów studiów inżynierskich i magisterskich oraz 11 doktorów, z których większość uzyskała wyróżnienia. Wielu jej wychowanków osiągnęło kolejne stopnie naukowe, obejmując samodzielne stanowiska akademickie i kierownicze.

Dorobek naukowy prof. Haliny Podbielskiej obejmuje ponad 400 publikacji naukowych, 13 patentów oraz 10 redagowanych monografii i książek naukowych, w tym wydanych przez renomowane międzynarodowe wydawnictwa.

Kierowała licznymi projektami krajowymi i międzynarodowymi, w tym realizowanymi w programach europejskich. Jej zainteresowania badawcze obejmują biooptykę, biomateriały, nanotechnologie medyczne, diagnostykę obrazową, rozpoznawanie obrazów wspomagane sztuczną inteligencją, medycynę spersonalizowaną, termografię medyczną oraz nowoczesne technologie wspierające terapię i rehabilitację.

Ważnym elementem jej działalności jest współpraca z przemysłem i sektorem ochrony zdrowia. Współtworzyła innowacyjne rozwiązania w zakresie biomateriałów, implantów medycznych i metod diagnostycznych, które znalazły zastosowanie praktyczne i zostały objęte ochroną patentową.

Wyniki prowadzonych przez nią badań przyczyniają się do rozwoju nowoczesnej medycyny oraz transferu wiedzy z uczelni do gospodarki.

Prof. Podbielska aktywnie uczestniczy w życiu naukowym kraju i za granicą. Jest członkiem Komitetu Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej Polskiej Akademii Nauk, zastępcą przewodniczącego, członkiem licznych rad naukowych oraz ekspertem ministerialnym i w programach międzynarodowych.

Zasiada w radach naukowych międzynarodowych czasopism i organizacji naukowych związanych z medycyną spersonalizowaną oraz inżynierią biomedyczną.

Dzięki umiejętności integrowania środowisk naukowych, medycznych i przemysłowych, strategicznemu myśleniu oraz konsekwentnemu wdrażaniu innowacji profesor Halina Podbielska odgrywa kluczową rolę w rozwoju polskiej inżynierii biomedycznej.

Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną otrzymała wiele prestiżowych wyróżnień i nagród krajowych oraz międzynarodowych, w tym Medal Komisji Edukacji Narodowej, wyróżnienie Docendo Discimus Politechniki Wrocławskiej, OSA Senior Member, , EPMA AWARD za zasługi na rzecz promocji medycyny spersonalizowanej. Za działalność społeczną otrzymała medal Merito de Wratislavia.

Jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Inżynierii Biomedycznej.

Prof. Ewaryst Rafajłowicz od 30 lat posiada tytuł profesora. O uznaniu dla jego dorobku świadczą liczne fakty: uzyskał i zrealizował subsydium „Mistrz” FNP, od 2016 r. jest członkiem korespondentem PAN, od 2022 r. corocznie, kilkakrotnie wyznaczany jest przez RDN (wcześniej CK) na recenzenta wniosków profesorskich i przewodów habilitacyjnych.

Wśród 178 jego publikacji, połowa to artykuły w czasopismach, w tym 48 w czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej, w tym ostatnio w prestiżowych: Nature Communications, Expert Systems, Knowledge Based Systems. Część cytujących jego rezultaty artykułów rozwija uzyskane wcześniej przez niego metody i algorytmy. Ponadto, opublikował trzy monografie, a w czterech był redaktorem.

Trwająca od lat 90-tych współpraca z uniwersytetami w Montrealu, Winnpegu Berlinie (później Teubingen i Magdeburg), a nieco później także z RWTH Aachen i The University of Arizona skutkowała wieloma publikacjami, a w przypadku RWTH Aachen, również udziałem prof. Rafajłowicza w realizacji zlecenia na temat kontroli jakości paneli fotowoltaicznych.

Kierował realizacją wielu grantów lub tematów badawczych w zleceniach, wówczas nowatorskich, związanych z kontrolą jakości produkcji z użyciem systemów wizyjnych: FNP Mistrz, OPUS NCN, KGHM, MNiSzW dla obronności, Grant EIT Knowledge & Innovation Community, wspólnie z Wydziałem Mechaniczno-Energetycznym PWr.

Założył Zakład Sterowania Jakością Produkcji i 18 lat nim kierował. Przez dwie kadencje był zastępcą dyrektora i przez kolejne dwie dyrektorem Instytutu Cybernetyki Technicznej. Współorganizował i przez pięć lat kierował katedrą. Przez trzy kadencje był przewodniczącym Komisji Organizacji i Finansów Senatu PWr. i członkiem Prezydium Senatu. Był to okres szczególnie intensywnych prac, nad rozbudową PWr ze środków unijnych.

Praca na rzecz środowiska naukowego wykracza znacznie poza Politechnikę Wrocławską. W latach 2010-2016 prof. Ewaryst Rafajłowicz włożył wiele wysiłku w to, aby „ucywilizować” kategoryzację. Pełnił, z wyboru, funkcję przewodniczącego Komisji Nauk Ścisłych i Technicznych KEJN, a po zakończeniu tych prac w 2017 r. podjął się roli pełnomocnika rektora PWr ds. kategoryzacji. Do 2016 r. był też ekspertem w Ministerstwie Gospodarki ds. Krajowych Inteligentnych Specjalizacji. Przez trzy kadencje był wybierany do zarządu Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.

Prof. Rafajłowicz ma konkretne plany badawcze na najbliższe lata. Badania te będą się koncentrować na poszerzeniu możliwości, dokładności i objaśnialności metod uczenia maszynowego z potencjalnymi zastosowaniami w medycynie. Jest to ta części AI, która m.in. z udziałem prof. Rafajłowicza, rozwijana jest na Politechnice Wrocławskiej od lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku.

Wcześniejsze badania prof. Rafajłowicza koncentrowały się na przetwarzaniu i klasyfikacji sygnałów i obrazów. Wyniki jego prac dotyczące rekonstrukcji zaszumionych sygnałów (wspólnie z Uniwersytetami Concordia i Manitoba), rozwijane na Uniwersytecie w Ulm i Getyndze, oraz planowania eksperymentów optymalnych (kontynuacja w Free Univ. Berlin, a potem w Magdeburgu), weszły do obiegu międzynarodowego.