16 sierpnia 2026 r., w wieku 69 lat zmarł dr inż. arch. Jacek Kotz - architekt, badacz i wybitny nauczyciel akademicki. Był uznanym badaczem, zajmował się teorią architektury, społecznym aspektem architektury, wpływem konsumpcjonizmu na architekturę oraz architekturą monumentalną.

Ceremonia pogrzebowa odbędzie się 26 sierpnia 2026 r. o godz. 13
na Cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.

Dr inż. arch. Jacek Kotz swoją drogę architekta rozpoczął na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, broniąc dyplom 27 stycznia 1986 r. Następnie podjął pracę zawodową, zdobywając praktykę i uprawnienia zawodowe. Liczne zrealizowane projekty i zdobyte nagrody w konkursach architektonicznych zostały uwieńczone pracą naukową.

26 września 2006 r. obronił pracę doktorską napisaną pod kierunkiem prof. dr. hab. inż. arch. Ernesta Niemczyka. Jej temat brzmiał: „O zjawisku architektury monumentalnej, jego strukturze, istocie i źródłach. Granica jako niezmiennik zjawiska architektury monumentalnej”. Opublikował 29 prac naukowych w formie artykułów, referatów i raportów.

Z Wydziałem Architektury Politechniki Wrocławskiej dr inż. arch. Jacek Kotz był związany przez cztery dekady. Jako adiunkt dydaktyczny w Katedrze Historii Architektury, Sztuki i Techniki prowadził zajęcia z teorii i projektowania architektury monumentalnej, projektowania wnętrz, budynków użyteczności publicznej w krajobrazie kulturowym oraz z historii kultury i sztuki. Szczególne miejsce w jego sercu zajmowała praca ze studentami. Pod jego kierunkiem powstało i zostało obronionych 47 magisterskich prac dyplomowych.

Był przy tym architektem praktykiem. Do jego dorobku projektowego należy m.in. budynek mieszkalno-usługowy usytuowany u zbiegu ulic Trzebnickiej i Wybrzeża Conrada-Korzeniowskiego we Wrocławiu (projekt „ARCONA” i „ARC–2”). Jego działalność projektowa obejmowała również udział w konkursach architektonicznych, w których zdobywał wyróżnienia w kraju i za granicą, jak w międzynarodowym konkursie „The Central Glass International Architectural Design Competition 1986: A Monument in Glass for the Year 2001” oraz „Holland in the year 2010” (makieta z „Teun Koolhaas Association”, 1 nagroda).

Architektura była dla niego jednak czymś więcej niż tylko sztuką projektowania przestrzeni. W swoich badaniach konsekwentnie poszukiwał związków pomiędzy tym, co przestrzenne, a tym, co społeczne. Posługiwał się perspektywą strukturalistyczną, wzbogaconą elementami poststrukturalizmu, a teorię architektury sytuował na styku nauk o kulturze, filozofii oraz nauk humanistycznych i społecznych.

Jednym z najważniejszych pojęć jego refleksji była granica. Interesowała go nie tylko jako element fizycznie wyznaczający przestrzeń, lecz także jako zjawisko kulturowe i społeczne — miejsce rozdzielenia, ale jednocześnie spotkania różnych światów. W tym kontekście analizował architekturę monumentalną, jej źródła, strukturę i znaczenie.

Jego zainteresowania badawcze obejmowały także przestrzenie konsumpcji, sacrum i profanum, heterotopie, miasto i jego granice oraz współczesną architekturę spektaklu. W publikacji „Dwa bieguny amerykańskich przestrzeni konsumpcji” przyglądał się architekturze związanej z konsumpcją, natomiast w późniejszych pracach podejmował problem monumentu, projektów wizjonerskich i architektury spektaklu. Charakterystyczne dla jego sposobu myślenia było przekraczanie granic pomiędzy teorią i praktyką architektoniczną.

Ważnym aspektem jego działalności pozostawał dialog ze studentami. Nie ograniczał się do przekazywania wiedzy warsztatowej. Podejmowane przez niego tematy skłaniały młodych architektów do zadawania pytań o społeczne znaczenie przestrzeni, o relacje pomiędzy człowiekiem i architekturą oraz o wartości, które architektura może wyrażać. W tym sensie jego działalność dydaktyczna była również formą kształtowania wrażliwości na kulturowy i społeczny wymiar zawodu architekta.

Pozostawił po sobie dorobek projektowy, naukowy i dydaktyczny, ale także grono wychowanków, dla których był nauczycielem i przewodnikiem po świecie architektury. Jego wieloletnia obecność na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej stała się częścią historii tego miejsca i kolejnych pokoleń jego studentów.

Dr inż. arch. Jacek Kotz należał do tych architektów i nauczycieli akademickich, dla których architektura była przede wszystkim dziedziną refleksji nad człowiekiem, przestrzenią i kulturą. Pozostawił po sobie pytania, idee i prace, do których można wracać, a także wspomnienie człowieka, który przez wiele lat współtworzył środowisko wrocławskiej szkoły architektury.

Pozostanie w naszej pamięci.

Koledzy i przyjaciele z Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej