Na Politechnice Wrocławskiej mamy czterech nowych profesorów tytularnych. Nominacje otrzymali prof. Piotr Rutkowski (Wydział Chemiczny), prof. Marcin Motyka, prof. Paweł Scharoch (obaj z Wydziału Podstawowych Problemów Techniki) oraz prof. Łukasz Płociniczak (Wydział Matematyki).

Prof. Piotr Rutkowski (Wydział Chemiczny)

Prof. Piotr Rutkowski od początku swojej kariery zawodowej jest związany z Wydziałem Chemicznym PWr. Po ukończeniu studiów na kierunku technologia chemiczna w latach 1997-2001 był uczestnikiem studiów doktoranckich na Politechnice Wrocławskiej. W październiku 2001 r. z wyróżnieniem obronił pracę doktorską i uzyskał stopień doktora nauki chemicznych w dyscyplinie technologia chemiczna. Od 2002 r. jest zatrudniony na Wydziale Chemicznym PWr. W 2014 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk chemicznych w dyscyplinie technologia chemiczna.

W ostatnich latach aktywność naukowa prof. Rutkowskiego skupia na badaniach w zakresie optymalizacji procesów i technik wytwarzania materiałów węglowych o wyjątkowych właściwościach katalitycznych w reakcjach elektrolizy wody oraz optymalizacji procesów przetwarzania biomasy w celu wytwarzania materiałów węglowych jako prekursorów paliw stałych i materiałów sorpcyjnych o zadanych cechach umożliwiających ich skuteczne zastosowanie w technologiach oczyszczania wody z zanieczyszczeń nieorganicznych i organicznych.

Skutecznie pozyskuje środki na badania i organizację badań. Kierował ośmioma projektami finansowanymi, m.in. przez MNiSW, NCN (OPUS, Preludium Bis), a także w ramach programu Horizon Europe (Widening, MSCA DN).

Jest autorem i współautorem ponad 60 publikacji w czasopismach o zasięgu międzynarodowym, w znakomitej większości indeksowanych w Journal Citation Reports, o których rozpoznawalności w środowisku naukowym świadczą dane scientometryczne wg SCOPUS: liczba cytowań bez autocytowań wynosi ponad 1500, h-index 23, publikacje o łącznym IF (z roku opublikowania) powyżej 225. W ostatnich dwóch latach znalazł się na Liście TOP 2% zawierającej nazwiska naukowców, których publikacje są najczęściej cytowane przez innych autorów.

Odbył łącznie dziewięć miesięcy stażu naukowego w Laboratory of Applied Chemistry, Limburgs Universitair Centrum (obecnie: Hasselt University) w Belgii, a także kilka krótkoterminowych wizyt badawczych i dydaktycznych w Hiszpanii, Francji i Włoszech.

W latach 2016-2024 pełnił funkcję prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Chemicznego, a od dnia 1 września 2024 r. pełnieni funkcję dziekana Wydziału Chemicznego. Zaangażowany w działalność organizacyjną na uczelni, m.in. jako pełnomocnik Rektora ds. Zapewniania Jakości Kształcenia i przewodniczący Rady ds. Jakości Kształcenia Politechniki Wrocławskiej, pełnomocnik ds. sieci Unite! i jednocześnie przedstawiciel uczelni w komitecie sterującym sojuszu jako Key Liaison Officer, członek Senatu PWr w kadencji 2020-2024 i 2024-2028. W kadencji 2024-2027 jest członkiem Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Do ważnych aktywności prof. Rutkowskiego należy rozwijanie działalności dydaktycznej Politechniki Wrocławskiej i Wydziału Chemicznego PWr, czego wyrazem jest szereg projektów, w których pełnił funkcję kierownika, będąc jednocześnie autorem lub współautorem wniosków o ich dofinansowanie, np. Erasmus Mundus Joint Master Degree – Chemical Nano-Engineering (CNE); Mistrzowie Dydaktyki; Akredytacje Zagraniczne – Wydział Chemiczny uzyskał 12 certyfikatów jakości kształcenia (ECTN Eurobachelor label, Euromaster label, Doctoral label; KAUT – EUR-ACE); Erasmus.Unite – w ramach programu European Universities Initiative.

Prof. Marcin Motyka (Wydział Podstawowych Problemów Techniki)

Prof. Marcin Motyka jest związany z Politechniką Wrocławską od czasu studiów na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki, które ukończył w 2004 r. Na naszej uczelni uzyskał stopień doktora nauk fizycznych w 2008 r., a w 2017 r. stopień doktora habilitowanego. Podstawę habilitacji stanowił cykl publikacji dotyczących optycznych właściwości obszarów aktywnych laserów półprzewodnikowych pracujących w zakresie średniej podczerwieni.

Obecnie pracuje w Katedrze Fizyki Doświadczalnej WPPT i kieruje zespołem Spektroskopii Średniej Podczerwieni. Jego zainteresowania naukowe obejmują fizykę półprzewodników, studnie i supersieci kwantowe, spektroskopię modulacyjną oraz spektroskopię fourierowską w podczerwieni.

Badania prowadzone przez prof. Marcina Motykę koncentrują się na półprzewodnikach i strukturach niskowymiarowych przeznaczonych do zastosowania w emiterach oraz detektorach średniej i długofalowej podczerwieni. Obejmują m.in. studnie kwantowe, heterozłącza, supersieci kwantowe, obszary aktywne laserów międzypasmowych i kwantowych laserów kaskadowych, a także elementy rezonatorów laserowych, takie jak lustra Bragga i podfalowe siatki dyfrakcyjne.

Naukowiec jest kierownikiem i wykonawcą projektów finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki. W ramach konkursu OPUS 22 otrzymał ponad 844 tys. zł na badania dynamiki nośników ładunku w niskowymiarowych układach półprzewodnikowych emitujących promieniowanie w zakresie średniej podczerwieni. Wcześniej kierował również projektem OPUS 8, na który przyznano blisko 1,4 mln zł.

Prof. Marcin Motyka był także inicjatorem i koordynatorem przedsięwzięcia, dzięki któremu Laboratorium Optycznej Spektroskopii Nanostruktur na WPPT zostało wyposażone w unikatową aparaturę do pomiarów spektroskopowych w podczerwieni. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przeznaczyło na jej zakup 2 mln zł. Stanowisko umożliwia m.in. prowadzenie czasowo- rozdzielczych badań struktur półprzewodnikowych stosowanych w emiterach, detektorach i optycznych czujnikach gazów.

Dorobek naukowy profesora obejmuje publikacje poświęcone m.in. strukturom półprzewodnikowym dla fotoniki podczerwieni, dynamice nośników oraz właściwościom optycznym materiałów i urządzeń optoelektronicznych. Jego prace ukazywały się w czasopismach takich jak „Physical Review Applied”, „Applied Physics Letters”, „Advanced Functional Materials” i „Light: Science and Applications”. W uczelnianej bazie DONA zarejestrowano ponad 120 jego prac naukowych.

Za działalność naukową prof. Marcin Motyka był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany. Otrzymał m.in. stypendium im. Maxa Borna, stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz stypendium ministra nauki i szkolnictwa wyższego. W 2016 r. został laureatem nagrody „Iuvenes Wratislaviae”, przyznawanej przez Wrocławski Oddział Polskiej Akademii Nauk młodym badaczom za wybitne osiągnięcia naukowe.

Profesor angażuje się również w kształcenie młodej kadry naukowej. Wypromował pięcioro doktorów, których rozprawy dotyczyły właściwości optycznych niskowymiarowych struktur półprzewodnikowych oraz ich wykorzystania w emiterach i detektorach promieniowania podczerwonego.

Prof. Paweł Scharoch (Wydział Podstawowych Problemów Techniki)

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego II im. Stanisława Wyspiańskiego w Legnicy (1975). Obecnie fizyk specjalizujący się w obliczeniowych badaniach właściwości materiałów półprzewodnikowych. Stopień doktora uzyskał w 1986 r. na podstawie rozprawy poświęconej teoretycznym badaniom wewnętrznego efektu fotoelektrycznego w półprzewodnikach, natomiast stopień doktora habilitowanego otrzymał w 2017 r.

Od 1991 r. jest związany z Politechniką Wrocławską, gdzie od 2019 r. pracuje na stanowisku profesora uczelni. Pełni obecnie funkcję zastępcy kierownika Katedry Inżynierii Materiałów Półprzewodnikowych oraz kieruje Laboratorium Obliczeniowym i Seminarium Inżynierii Materiałów Półprzewodnikowych.

Jego działalność naukowa koncentruje się na metodach obliczeniowych fizyki ciała stałego, w szczególności na badaniach ab initio opartych na teorii funkcjonału gęstości (DFT). Zajmuje się modelowaniem struktury elektronowej, właściwości optycznych, strukturalnych i elastycznych półprzewodników, w ramach inżynierii materiałowej układów przeznaczonych do zastosowań optoelektronicznych.

Odbył staże naukowe m.in. na Uniwersytecie w Durham w Wielkiej Brytanii (1988-89) oraz w Instytucie Fritz-Haber w Berlinie (2001). Jest autorem i współautorem licznych publikacji naukowych, kierował projektem NCN OPUS oraz był promotorem prac doktorskich, magisterskich i inżynierskich. Jest także współtwórcą polskiego i europejskiego patentu dotyczącego sposobu zasilania układu antenowego GSM, co było efektem wieloletniej współpracy z Instytutem Łączności, a potem z Orange Labs Poland, w ramach której zajmował się modelowaniem komputerowym pól elektromagnetycznych.

Prof. Paweł Scharoch prowadzi szeroką działalność dydaktyczną i popularyzatorską. Jest głównym autorem podręcznika Wstęp do modelowania komputerowego w fizyce (PWN, 2023) wydanego także w języku angielskim – A First Guide to Computational Modelling in Physics (Cambridge University Press, 2024). Opracował program studiów „Materiały Zaawansowane” na Politechnice Wrocławskiej (pierwszy nabór planowany w 2027 roku).

Miał także liczne wystąpienia popularyzujące fizykę m.in. na festiwalach nauki, w ramach Akademii Młodych Odkrywców, w szkołach i w Klubie Seniora. Za działalność naukową i dydaktyczną został uhonorowany m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę oraz Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej. Jest również aktywnym amatorskim skrzypkiem jazzowym i inicjatorem Akademii Jazzu przy Politechnice Wrocławskiej.

Prof. Łukasz Płociniczak (Wydział Matematyki) 

Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej, na której w 2011 r. ukończył matematykę w ramach indywidualnego toku studiów. Jest uczniem prof. Wojciecha Okrasińskiego, jednego z prekursorów rozwoju zastosowań matematyki oraz matematyki przemysłowej w Polsce. Stopień doktora nauk matematycznych uzyskał z wyróżnieniem w 2013 r. na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki. Jego rozprawa dotyczyła analizy matematycznej nowego modelu topografii rogówki. W 2018 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie matematyka.

Z Politechniką Wrocławską jest zawodowo związany od 2013 r., a od 2019 r. pracuje na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Matematyki.

W centrum jego działalności naukowej znajduje się tworzenie zaawansowanych metod matematycznych służących do opisu, analizy i komputerowej symulacji złożonych zjawisk zachodzących w przyrodzie, technice i naukach biomedycznych. Specjalizuje się w równaniach różniczkowych, rachunku ułamkowym oraz metodach analitycznych i numerycznych dla nieliniowych i nielokalnych równań cząstkowych. Jest autorem istotnych wyników dotyczących modeli dyfuzji anomalnej, czyli procesów, w których tempo rozprzestrzeniania się substancji lub energii odbiega od klasycznych praw dyfuzji, a przyszły rozwój układu zależy również od jego wcześniejszej historii.

Szczególną cechą jego dorobku jest konsekwentne łączenie głębokiej analizy matematycznej z rozwiązywaniem konkretnych problemów badawczych. Opracowywane przez niego modele i algorytmy znajdują zastosowanie m.in. w hydrologii i klimatologii, biomechanice, okulistyce i optometrii, modelowaniu przepływu cieczy w kapilarach, matematyce finansowej, biologii oraz naukach behawioralnych. Badał m.in. dynamikę wilgoci w ośrodkach porowatych, mechanizmy zmian klimatycznych, kształt i krzywiznę ludzkiej rogówki, dynamikę biegu człowieka, przepływ limfy, transport cieczy w bardzo cienkich przewodach oraz procesy finansowe wykazujące efekty pamięci.

Do jego najważniejszych osiągnięć należą opracowanie i rygorystyczna analiza metod numerycznych dla nieliniowych równań dyfuzji ułamkowej, uzyskanie wyników dotyczących istnienia, jednoznaczności i regularności ich rozwiązań, a także stworzenie efektywnych schematów obliczeniowych dla problemów, których klasyczne metody nie pozwalają rozwiązywać z wystarczającą dokładnością. Rezultaty te mają znaczenie zarówno dla rozwoju teorii równań różniczkowych, jak i dla budowy wiarygodnych modeli obliczeniowych wykorzystywanych w naukach stosowanych.

Jego dorobek obejmuje 56 artykułów naukowych, opublikowanych w uznanych międzynarodowych czasopismach z zakresu matematyki stosowanej, analizy numerycznej i modelowania, m.in. „SIAM Journal on Numerical Analysis”, „SIAM Journal on Applied Mathematics”, „IMA Journal of Numerical Analysis”, „Journal of Mathematical Analysis and Applications” oraz „Physica D”. Publikacje te dotyczą nie tylko podstaw teoretycznych nowych metod, ale również ich zastosowania do rzeczywistych problemów z pogranicza matematyki, fizyki, medycyny, inżynierii i nauk o środowisku.

Wyniki swoich badań prezentował na najważniejszych międzynarodowych konferencjach matematyki stosowanej, w tym na kongresach ICIAM w Walencji i Tokio, konferencji ENUMATH oraz w Banff International Research Station w Kanadzie. Rozwija intensywną współpracę międzynarodową, szczególnie z ośrodkami akademickimi w Hiszpanii. Odbywał długoterminowe staże i liczne wizyty badawcze m.in. na University of Las Palmas de Gran Canaria, Universidad Autónoma de Madrid, Universidad de Málaga i Universidade de Santiago de Compostela, a także w Weierstrass Institute for Applied Analysis and Stochastics w Berlinie. Jest członkiem rady European Consortium for Mathematics in Industry (ECMI) – europejskiego konsorcjum wspierającego rozwój matematyki przemysłowej oraz współpracę matematyków z gospodarką i przemysłem.

Kierował trzema projektami badawczymi finansowanymi przez Narodowe Centrum Nauki, poświęconymi problemom odwrotnym, nieliniowej dyfuzji anomalnej oraz nowoczesnym metodom numerycznym dla nielokalnych równań parabolicznych. Otrzymał również grant Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej na rozwój szybkich i równoległych metod obliczeniowych dla nielokalnych równań różniczkowych. Realizowane przez niego projekty tworzą spójny program badawczy: od budowy modeli i dowodów matematycznych po algorytmy umożliwiające prowadzenie efektywnych symulacji komputerowych.

Ważnym obszarem jego działalności jest kształcenie młodych naukowców. Wypromował dwoje doktorów, był współpromotorem kolejnej rozprawy doktorskiej, a obecnie sprawuje opiekę nad dwoma kolejnymi doktoratami. Tematy prowadzonych prac obejmują m.in. matematyczne modele wzniosu kapilarnego, biomechanikę biegu, zastosowania rachunku ułamkowego w finansach oraz modelowanie przepływu limfy. Prowadzi również zajęcia z równań różniczkowych, metod numerycznych, modelowania matematycznego i obliczeń naukowych, przekazując studentom wiedzę łączącą teorię matematyczną z jej praktycznymi zastosowaniami.

Za osiągnięcia naukowe został uhonorowany m.in. Nagrodą Specjalną im. Dionizego Smoleńskiego za wybitne osiągnięcia w nauce, stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców, pierwszą nagrodą w konkursie na wybitną pracę naukową dotyczącą matematyki i jej zastosowań oraz wielokrotnymi nagrodami rektora Politechniki Wrocławskiej.

Prywatnie jest szczęśliwym mężem i ojcem trojga dzieci, z powodzeniem łączącym intensywną działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną z życiem rodzinnym.

mic