Dominik Szmidt – student energetyki, reprezentant Polski w curlingu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2020 w Lozannie.

„W Polce mamy tylko jeden tor do curlingu zbliżony do wymagań olimpijskich, więc musiałem wiele poświęcić, żeby jeździć do Łodzi na treningi przed igrzyskami. To sport niszowy, najczęściej kojarzony przez przeciętnego Kowalskiego jako »rzucanie czajnikami« czy »zamiatanie lodu «. Nie obrażam się już na takie żarty.

O co chodzi w curlingu? Dwie drużyny naprzemiennie zagrywają tzw. kamieniami po lodzie. Celem jest, by na końcu to kamień twojej drużyny znalazł się najbliżej środka »domu « (koła na lodzie). Do modyfikowania toru ruchu kamienia, stosuje się szczotkowanie. To akurat moja najmniej ulubiona rola w zespole.

Kluczowa jest dokładność, obserwacja i komunikacja. Każdy zawodnik rzuca kamieniem dwukrotnie. Drużyna ma swojego kapitana - skipa, który planuje strategię kolejnych zagrywek. Każdy członek zespołu ma wpływ na wynik.

Pochodzę z Pawłowic na Śląsku. To niewielka gmina w pow. Pszczyńskim. Chodziłem na łyżwy i z ciekawością zerkałem na curlingowe treningi KS Warszowice. W końcu spróbowałem i wciągnąłem się na poważnie. Trenuję od siedmiu lat i wielokrotnie startowałem w Ogólnopolskich Olimpiadach Młodzieży w Sportach Zimowych.

Największym wydarzeniem w moim sportowym życiu był wyjazd do Lozanny na Młodzieżowe Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Grałem w tzw. mikście, w drużynie z kolegą z klubu Robertem i dwoma zawodniczkami: Moniką i Klaudią.

Jestem dumny z tego, jak wypadliśmy na tle drużyn, które mają dużo lepsze warunki do trenowania. Podczas meczu z Kanadą, która słynie z curlingu, walczyliśmy do ostatniego kamienia i przegraliśmy dosłownie o milimetry.

W wiosce olimpijskiej miałem okazję spotkać ludzi z całego świata. Poza główną rywalizacją rozegraliśmy towarzyski turniej, w którym graliśmy w międzynarodowych dwuosobowych drużynach.

Aktualnie trenuję tylko wtedy, gdy wracam do domu. Na PWr angażuję się w PWr Solar Boat Team i sekcję szachową”.